Έργο που αιωνίως θα ουρλιάζει, υπόκωφα, την επιθυμία για έναν καλύτερο κόσμο

Σάββατο, 20 Νοε 2021 09:03

Το αριστούργημα του Χάρολντ Πίντερ, «Πάρτυ Γενεθλίων», παρουσιάζεται στην Αίθουσα Θεάτρου του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης, σε σκηνοθεσία Γιώργου Παλούμπη, με πρωταγωνιστές τους Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη, Άλκηστη Ζιρώ, Φώτη Θωμαΐδη, Γιάννο Περλέγκα, Γιάννη Στεφόπουλο και Αθηνά Τσιλύρα [Πειραιώς 206, Ταύρος].

Ο σπουδαίος Άγγλος θεατρικός συγγραφέας Χάρολντ Πίντερ έγραψε το «Πάρτυ Γενεθλίων» το 1957. Εξήντα τέσσερα χρόνια μετά,  δεν έχει πάψει να θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα και πιο αντιπροσωπευτικά έργα της πρωτοπορίας. Συμπεριλαμβάνεται στο παγκόσμιο θεατρικό ρεπερτόριο, καθώς μέσα σ’ αυτό περιγράφεται όλη η κοσμοθεωρία του Πίντερ για την ελευθερία και την αυτοδιάθεση του ατόμου.

Ο σκηνοθέτης  Γιώργος Παλούμπης σημειώνει για την παράσταση:
«Η “Κωμωδία της Απειλής” είναι ένας όρος που χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει τα έργα του Πίντερ,  με πιο χαρακτηριστικό του “είδους” το “Πάρτυ Γενεθλίων”. Σίγουρα, ο όρος αυτός καλύπτει δύο από τα βασικότερα στοιχεία του έργου: το χιούμορ και την απειλητική ατμόσφαιρα. Παρ’ όλα αυτά, δεν πιστεύω ότι μπορεί να περιοριστεί το έργο σε χαρακτηρισμούς όπως κωμωδία ή θρίλερ. Στο “Πάρτυ Γενεθλίων”,  ο Χάρολντ Πίντερ παρασύρει τον θεατή σε έναν κόσμο πολύ οικείο και, ταυτόχρονα, πολύ επικίνδυνο. Τίποτα δεν είναι σίγουρο, τίποτα δεν μένει ανακουφιστικά σταθερό. Οι χαρακτήρες συστήνονται με κάποια δεδομένα, τα οποία στη συνέχεια αναιρούνται. Γεγονότα, ονόματα, τόποι και χρόνοι του παρελθόντος φαντάζουν όλα ρευστά. Η ταυτότητα του καθενός αρχίζει να μοιάζει ρευστή, όπως ίσως και η ίδια η ανθρώπινη φύση. Αυτό το στοιχείο του έργου, λοιπόν, του προσδίδει και προέκταση μάλλον υπαρξιακή.

Η ιστορία, βέβαια, είναι δομημένη με εντελώς σταθερούς και κλασικούς κανόνες. Ένα σπίτι, κάποιοι ήρωες ζουν εκεί και κάποια άγνωστα πρόσωπα έρχονται και φέρνουν τα πάνω κάτω. Το παρόν του έργου συμβαίνει ομαλά και γραμμικά χωρίς αναχρονισμούς, σε δράση και γεγονότα. Καθώς εξελίσσονται οι τρεις πράξεις του έργου, ο θεατής έχει την αίσθηση ότι παρακολουθεί ένα αστυνομικό θρίλερ. Δύο μυστηριώδεις άγνωστοι έρχονται να συλλάβουν έναν ένοικο με αινιγματικό παρελθόν. Ο συγγραφέας, όμως, φαίνεται να μην ενδιαφέρεται για κάποια αποκάλυψη ή λύση ενός γρίφου. Μέσα στον ρευστό αυτό κόσμο που δημιουργεί, ενδιαφέρεται μάλλον περισσότερο για το δίπολο θύτη – θύματος, παρουσιάζοντας, άλλοτε υπαινικτικά και άλλοτε φανερά, μια έντονη επιβολή εξουσίας. Μια επιβολή από άνθρωπο σε άνθρωπο, από ένα ισχυρό κατεστημένο σε έναν πιθανό αποστάτη, από μια αδιόρατη εξουσία πάνω στους πάντες. Τον αφορά ο άνθρωπος μέσα στο παιχνίδι της εξουσίας, όπου οι συσχετισμοί πολλές φορές αλλάζουν: o θύτης γίνεται το θύμα και το ανάποδο. Κοιτάζοντας μέσα από αυτό το πρίσμα, θα χαρακτήριζα το έργο βαθιά πολιτικό.

Και τελικά τι έργο είναι; Θα έλεγα ότι είναι όλα αυτά μαζί. Θα έλεγα, πως είναι ένα έργο που αιωνίως θα ουρλιάζει, υπόκωφα, την επιθυμία για έναν καλύτερο κόσμο».

Συντελεστές
Μετάφραση: Αντώνης Γαλέος, σκηνοθεσία: Γιώργος Παλούμπης, σκηνικά- κοστούμια: Νατάσσα Παπαστεργίου, σχεδιασμός φωτισμού: Bασίλης Κλωτσοτήρας, μουσική: Παύλος Κατσιβέλης, βοηθός σκηνοθέτη: Παναγιώτα Παπαδημητρίου, φωτογραφίες: Νίκος Ρέσκος, βίντεο: Θωμάς Παλυβός.

Παίζουν (με αλφαβητική σειρά): Πυγμαλίων Δαδακαρίδης, Άλκηστις Ζιρώ, Φώτης Θωμαΐδης, Γιάννος Περλέγκας, Γιάννης Στεφόπουλος, Αθηνά Τσιλύρα.

[email protected]


Ακολουθήστε μας στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

Πολιτιστικά

Προτεινόμενα για εσάς